Kalkulacja podzialowa ze wspólczynnikami biuro rachunkowe Lódź

Kalkulacja podziałowa ze współczynnikami. - metoda stosowana wtedy, gdy jednostka gospodarcza wytwarza w sposób masowy kilka prostych produktów najczęściej w oparciu o te same surowce. Wytwarzane wyroby często różnią się rozmiarem, formą, złożonością zdobienia itp.

W kalkulacji podziałowej ze współczynnikiem szczególnie istotne jest wyrażenie produkcji różnych wyrobów jednym miernikiem (w jednostkach umownych). W tym celu stosuje się współczynniki. Podstawą ich określenia może być ciężar wyrobów, ich powierzchnia lub pracochłonność. W przypadku bardzo prostych pod względem technologicznym wyrobów możliwe jest zastosowanie w przeliczeniu na jednostki umowne jednego współczynnika, natomiast w przypadku produktów złożonych wymagane jest opracowanie i zastosowanie odrębnych współczynników dla poszczególnych pozycji kalkulacyjnych.

Etapy procedury kalkulacji w metodzie podziałowej ze współczynnikami:

1. Obliczenie rozmiaru produkcji,
   1. Wyrobów, których produkcję rozpoczęto w ubiegłym roku
   2. Wyrobów, których produkcję rozpoczęto i zakończono w bieżącym roku
   3. Wyrobów, których produkcję rozpoczęto w bieżącym roku, ale jeszcze nie zakończono
2. Określenie stopnia przetworzenia remanentów.
3. Ustalenie współczynników.
4. Ustalenie sumy liczby jednostek współczynnikowych dla każdej pozycji kalkulacyjnej.
5. Obliczenie kosztu wytworzenia jednostki współczynnikowej.
6. Obliczenie jednostkowego kosztu wytworzenia wyrobu gotowego i produktu nie zakończonego.

Kalkulacja podzialowa biuro rachunkowe Lódź

Kalkulacja podziałowa – element metody kalkulacji kosztów. Polega na podzieleniu wszystkich kosztów bezpośrednich i pośrednich przez liczbę ustalonych jednostek kalkulacyjnych. W efekcie uzyskujemy przeciętny koszt jednostkowy.

Przykład: Na podstawie raportu o wykonaniu produkcji: 4000 szt. wykonano i przekazano do magazynu, 1000 szt. zakończono w 60%, 500 szt. zakończono w 20%. Należy określić liczbę jednostek gotowych, przeliczonych do celu kalkulacji. W przeliczeniu należy uwzględnić rodzaj składnika kosztu

• materiały zużywane na początku procesu

4000 + 1000 + 500 = 5500 sztuk

• robocizna

4000 + 1000 * 0,6 + 500 * 0,2 = 4700 sztuk

• koszty wydziałowe

4000 + 1000 * 0,6 + 500 * 0,2 = 4700 sztuk Komentarz: Kalkulacja podziałowa polega zatem na podzieleniu właściwie dobranych kosztów przez właściwie dobrane liczby produktów dotyczące okresu kalkulacyjnego.

Dzieli się ją na następujące części:

• prosta
• współczynnikowa
• odjemna
• fazowa (procesowa)
  • półfabrykatowa
  • bezpółfabrykatowa

Kalkulacja podziałowa prosta stosowana jest w tych przedsiębiorstwach, które wytwarzają, z reguły w jednym procesie produkcyjnym, produkty jednorodne na skalę masową np. w cementowniach, elektrowniach, cegielniach, gazowniach. Kalkulacja ta polega na podziale kosztów poniesionych w danym okresie przez wielkość produkcji według następującego wzoru:

gdzie:
– koszty produkcji
– wielkość produkcji
– jednostkowe koszty produkcji

We wzorze tym w liczniku mamy poszczególne pozycje kalkulacyjne kosztów, a więc koszty bezpośrednie oraz koszty pośrednie z dalszym ich podziałem. W wyniku przeprowadzonej kalkulacji otrzymujemy przeciętny koszt wytworzenia według pozycji kalkulacji kosztów.

Jest odmianą kalkulacji podziałowej, stosowaną w tych przedsiębiorstwach, które w wyniku takiego samego produktu wytwarzają, najczęściej z takich samych surowców, produkty spełniające tę samą funkcję, różniące się jedynie rozmiarami (gabarytami, masą). Stosowana może być w przemyśle ceramicznym, szklarskim, budowlanym.

Ewidencja księgowa w tego typu produkcji prowadzona jest dla całej produkcji, bez uwzględniania poszczególnych odmian produktów. Nie ma więc rzeczywistego obiektu kalkulacyjnego. Natomiast procedura kalkulacyjna ustalająca koszty poszczególnych produktów rozpoczyna się od ustalenia tzw. produkcji przeliczeniowej, czyli doprowadzenia do wspólnego mianownika wszystkich produktów. Czyni się to przez przemnożenie poszczególnych produktów przez ustalone dla nich współczynniki przeliczeniowe. Współczynnikami takimi mogą być np. waga, pojemność, rozmiary, czasochłonność itp. Współczynniki te mogą być ustalone dla wszystkich kosztów produkcji jednakowe bądź dla każdej pozycji kosztów inne. Po czym następuje ustalenie kosztu jednostkowego jednostki przeliczeniowej produktu. Ostatecznym etapem jest ustalenie kosztu jednostkowego rzeczywistego produktu przez pomnożenie kosztu jednostki przeliczeniowej przez liczbę jednostek przeliczeniowych produktu.

Stosowana jest w przypadku tych przemysłów, w których w wyniku procesu produkcyjnego otrzymujemy produkt główny oraz produkty uboczne. Stosowana ona jest w przemyśle chemicznym, przetwórczym, wydobywczym. Kalkulacja ta znana jest w literaturze pod nazwą kalkulacji resztowej, łącznej, sprzężonej, skojarzonej.

Produkcja sprzężona polega na tym, że proces technologiczny wymusza powstawanie oprócz produktu głównego także produkty uboczne oraz odpady produkcyjne. Produkty główne stanowią podstawowy cel działalności przedsiębiorstwa, produkty uboczne maja zwykle pewną wartość użytkową i znajdują zwykle nabywców. Odpady najczęściej nie mają żadnej wartości użytkowej.

Procedura kalkulacyjna przy produkcji sprzężonej polega na odjęciu od kosztów produkcji wartości produktów ubocznych i odpadów produkcyjnych i podzieleniu otrzymanej różnicy przez liczbę produktów głównych. W ramach tej procedury niezbędne jest dokonanie wyceny odpadów i produktów ubocznych. Procedura ta przebiega według następujących etapów:

1. Odpady produkcyjne najczęściej nie są wycenianie, przeciwnie- wymagają one często poniesienia dodatkowych kosztów na ich utylizację. W takim przypadku koszty te zwiększają koszty procesu produkcyjnego.

2. Produkty uboczne wyceniane są według tzw. wartości likwidacyjnej netto (wpływów netto uzyskanych z ich sprzedaży). Wpływy te ustalane są jako różnica między przychodami z ich sprzedaży oraz wszelkimi kosztami związanymi z tą sprzedażą.

W przypadku, gdy proces produkcyjny przy produkcji masowej przebiega w kilku następujących po sobie fazach (procesach) produkcyjnych, to do ustalenia kosztów jednostkowych stosujemy odmianę kalkulacji podziałowej nazywanej kalkulacja podziałową procesowa lub fazową. Mamy wówczas do czynienia z tzw. wielostopniowym rachunkiem kalkulacyjnym. Produkcja procesowa charakteryzuje się tym, że w ramach każdego procesu otrzymujemy półprodukt, który najczęściej jest przekazywany do następnej fazy procesu produkcyjnego lub do magazynu wydziałowego. Produkt gotowy otrzymywany jest w ostatniej fazie procesu produkcyjnego.

Kalkulacja procesowa może być przeprowadzona według dwóch metod:

1. metodą półfabrykatową
2. metodą bezpółfabrykatową

Metoda półfabrykatowa polega na kalkulacji poszczególnych półproduktów i produktów gotowego w sposób narastający, a więc z uwzględnieniem kosztu produkcji z fazy lub faz poprzednich. Ustala się w ten sposób koszt wytworzenia półproduktów po każdej fazie, a produktu gotowego po ostatniej fazie.

Metoda bezpółfabrykatowa polega na kalkulacji kosztów ponoszonych wyłącznie w poszczególnych fazach. W tym przypadku koszty poszczególnych półproduktów oraz produktu gotowego jest sumą kosztów kolejnych faz procesu produkcyjnego.

Kalkulacja doliczeniowa biuro rachunkowe Lódź

Kalkulacja doliczeniowa – metoda kalkulacji kosztów danego obiektu, zazwyczaj produktu finalnego, polegająca na doliczeniu do kosztów bezpośrednich obiektu części kosztów pośrednich na podstawie z góry ustalonej stawki narzutu kosztów pośrednich. Kalkulacja doliczeniowa jest stosowana w przedsiębiorstwach produkujących szeroki asortyment różnorodnych produktów, np. produkty wytwarzane na zlecenie klienta i według jego specyfikacji. Ze względu na konieczność ustalenia całkowitego kosztu produkcji przed zamknięciem okresu rozliczeniowego konieczne jest doliczenie kosztów pośrednich, zamiast zastosowania kalkulacji podziałowej.

Kalkulacja doliczeniowa stosowana jest w przedsiębiorstwach wytwarzających różnorodne produkty z różnych surowców w trakcie zróżnicowanych procesów produkcyjnych. Stosowana jest w przypadku produkcji jednostkowej, małoseryjnej, dla której stosuje się odmianę kalkulacji doliczeniowej zleceniowej oraz przy produkcji seryjnej wielu produktów, dla której stosuje się odmianę kalkulacji doliczeniowej asortymentowej.

W przypadku kalkulacji doliczeniowej zleceniowej otwiera się dla każdego zlecenia odrębną ewidencję (kartę kalkulacyjną), na której na podstawie dokumentów źródłowych gromadzi się koszty bezpośrednie zlecenia. Następnie do tych kosztów dolicza się koszty pośrednie produkcji (koszty wydziałowe). W przypadku gdy celem kalkulacji jest ustalenie kosztu własnego sprzedaży, doliczane są także koszty ogólnego zarządu i koszty sprzedaży. W przypadku gdy zlecenie produkcyjne obejmuje jeden produkt, ustalenie kosztu jednostkowego następuje z wykorzystaniem metod kalkulacji podziałowej prostej. Natomiast w przypadku gdy zlecenie obejmuje kilka różnych produktów, ostateczne ustalenie kosztów jednostkowych następuje z wykorzystaniem metodologii stosowanej przy kalkulacji podziałowej współczynnikowej.

Przy kalkulacji doliczeniowej asortymentowej prowadzona jest ewidencja analityczna dla każdego asortymentu produktów, a nie do pojedynczych produktów. Metodyka doliczania kosztów pośrednich oraz ustalania kosztów jednostkowych jest taka sama, jak w przypadku kalkulacji doliczeniowej zleceniowej.

Kalkulacja doliczeniowa polega na doliczeniu do kosztów bezpośrednich poszczególnych przedmiotów kalkulacji odpowiedniej części kosztów pośrednich. Koszty pośrednie dotyczą wszystkich wytwarzanych w przedsiębiorstwie produktów, trzeba więc rozliczyć te koszty pomiędzy produkty. Czyni się to za pomocą odpowiednich kluczy rozliczeniowych, takich, które w sposób najlepszy odzwierciedlają relację zachodzące pomiędzy poziomem kosztów pośrednich a wytwarzanymi produktami i w związku z tym potrafią przypisać możliwie najdokładniej poszczególnym produktom te koszty. Klucze podziałowe muszą się wobec tego charakteryzować odpowiednim związkiem między kosztami a produkcją. Wśród stosowanych w praktyce kluczy rozliczeniowych możemy wyróżnić klucze wartościowe i ilościowe. I tak podstawą rozliczenia kosztów wydziałowych mogą być znane koszty przypisane już do produktów, a więc pozycje kosztów bezpośrednich: materiały, wynagrodzenia bądź koszty bezpośrednie ogółem, dla kosztów zarządu może to być także techniczny koszt wytworzenia. Podstawą rozliczenia kosztów pośrednich może być także liczba wytworzonych, liczba zatrudnionych pracowników, czasochłonność liczona liczbą maszynogodzin lub roboczogodzin. Rozliczenie kosztów pośrednich może być dokonywane w sposób całościowy dla poszczególnych komórek organizacyjnych lub indywidualnie dla poszczególnych grup rodzajowych kosztów. Wówczas dla poszczególnych pozycji kosztów pośrednich można stosować odrębne klucze doliczeniowe, np. dla amortyzacji i ubezpieczenia budynków ważna będzie ich kubatura bądź powierzchnia użytkowa, dla kosztów utrzymania maszyn – ich czas pracy, dla wynagrodzeń – liczba roboczogodzin, dla kosztów przygotowania nowej produkcji – czas lub planowana liczba wytworzonych wyrobów.

Wybór klucza rozliczeniowego decyduje o sposobie rozliczania kosztów pośrednich. W przypadku klucza wartościowego ustalamy procentowy wskaźnik narzutu kosztów pośrednich, natomiast w przypadku klucza ilościowego – stawkę jednostkową kosztów pośrednich na jednostkę kalkulacyjną. Zastosowany klucz rozliczeniowy ma wpływ na wysokość kosztów, ważny jest wobec tego właściwy jego wybór.

Wskaźnik narzutu kosztów pośrednich w przypadku wartościowego klucza rozliczeniowego wyrażamy następująco:

Wnkp = (kp/wkr) x 100%

gdzie:

• Wnkp – wskaźnik narzutu kosztów pośrednich wyrażany w %,

• kp – rozliczane koszty pośrednie,

• wkr – wartościowy klucz rozliczeniowy.

Następnie należy przemnożyć Wnkp przez część klucza rozliczeniowego przypadającego na poszczególne zlecenie:

Kpz = Wnkp X wkrz

gdzie:

• Kpz – koszty pośredni doliczone do zlecenia z,

• wkrz – część wartościowego klucza rozliczeniowego przypadająca na zlecenie z.

Stawkę narzutu kosztów pośrednich w przypadku ilościowego klucza rozliczeniowego wyrażamy następująco:

Snkp = kp/ikr

gdzie:

• Snkp – stawka narzutu kosztów pośrednich,

• ikr – ilościowy klucz rozliczeniowy.

Następnie wystarczy przemnożyć Snkp przez część klucza rozliczeniowego przypadającego na poszczególne zlecenie:

Kpz = Snkp x ikrz

gdzie:

• ikrz – część ilościowego klucza rozliczeniowego przypadająca na zlecenie z.

Procedura kalkulacji doliczeniowej:

1. Rejestracja kosztów bezpośrednich produkcji na koncie „koszty produkcji” z jednoczesną rejestracją na kartach zleceń.
2. Rejestracja kosztów pośrednich na kontach „koszty wydziałowe” / „koszty zarządu” / „koszty sprzedaży”.
3. Ustalenie klucza podziałowego kosztów dla każdej wyodrębnionej grupy kosztów pośrednich.
4. Obliczenie wskaźników narzutu kosztów pośrednich Wnkp.
5. Obliczenie kosztów pośrednich każdego zlecenia Kpz.
6. Przeksięgowanie kosztów pośrednich na konto „koszty produkcji” z jednoczesną ewidencją wartości tych kosztów ustalonych dla zleceń (5) na kartach (kontach) zleceń.
7. Ustalenie kosztu wytworzenia każdego zlecenia.
8. Ustalenie dla zleceń zakończonych jednostkowego kosztu wytworzenia wyrobu lub usługi.

Kalkulacja biuro rachunkowe Lódź

Kalkulacja (łac. calculatio - obliczenie) - jest to ustalenie kosztu jednostkowego wytworzonego produktu, dostarczenie informacji o wysokości poniesionych kosztów oraz o wysokości poszczególnych kosztów w całości (układ kalkulacyjny kosztów). Kalkulacja stanowi istotny etap prowadzenia rachunku kosztów.

Wśród jej rodzajów wyróżniamy kalkulację: ofertową, wstępną, wynikową, kosztu częściowego oraz kosztu pełnego.

Metody kalkulacji kosztów:

• doliczeniowa
  • asortymentowa
  • zleceniowa
• podziałowa
  • prosta
  • współczynnikowa
  • odjemna
  • fazowa (procesowa)
    • półfabrykatowa
    • bezpółfabrykatowa
• jednostopniowa
• wielostopniowa
  • procesowa
  • fazowa

Jednolity Plik Kontrolny biuro rachunkowe Lódź

JPK, Jednolity Plik Kontrolny – polski odpowiednik SAF-T, Standard Audit File for Tax.

JPK został wprowadzony ustawą z 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa. Wymóg przekazywania JPK dla dużych firm wszedł w życie 1 lipca 2016. Mali i średni przedsiębiorcy do końca czerwca 2018 będą przekazywać JPK fakultatywnie. Od lipca 2018 r. każdy przedsiębiorca, prowadzący księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych, będzie objęty obowiązkiem przekazywania danych w postaci JPK. Przygotowanie JPK wymaga wyposażenia systemów księgowych podatników w funkcje umożliwiające wytworzenie takiego pliku. W niektórych przypadkach konieczna jest również modyfikacja zasad prowadzenia ksiąg oraz sposobu dokumentowania transakcji handlowych.

SAF-T został opracowany przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). Po raz pierwszy został przyjęty przez Portugalię, następnie przez Francję, Niemcy, Luksemburg i Austrię.

W skład JPK wchodzą następujące pliki:

• JPK_KR – z danymi z ksiąg rachunkowych
• JPK_WB – z danymi z wyciągów bankowych
• JPK_MAG – z danymi z magazynów
• JPK_VAT – z danymi z ewidencji zakupu i sprzedaży VAT
• JPK_FA – z danymi o fakturach VAT
• JPK_PKPIR – z danymi z podatkowej księgi przychodów i rozchodów
• JPK_EWP – z danymi z ewidencji przychodów

JPK ma postać plików XML. Schematy XSD publikuje Ministerstwo Finansów na stronie internetowej.

Kto i od kiedy wysyła JPK

	Firmy
	Duże	Średnie i małe	Mikro
Cyklicznie (co miesiąc) JPK_VAT	1 lipiec 2016	1 lipiec 2018	1 lipiec 2018
Na żądanie pozostałe typy JPK	1 lipiec 2016	1 styczeń 2017	1 lipiec 2018

Jednostka stowarzyszona biuro rachunkowe Lódź

Jednostka stowarzyszona – rozumie się przez to jednostkę będącą spółką handlową lub podmiotem utworzonym i działającym zgodnie z przepisami obcego prawa handlowego, w której znaczący inwestor posiada zaangażowanie w kapitale, oraz na którą wywiera znaczący wpływ.

Inne wartości niematerialne i prawne biuro rachunkowe Lódź

Inne wartości niematerialne i prawne - nabyte przez jednostkę, nadające się do gospodarczego wykorzystania, prawa majątkowe przeznaczone do używania na potrzeby jednostki, a w szczególności:

• autorskie prawa majątkowe, prawa pokrewne, licencje, koncesje
• prawa do wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych i zdobniczych,
• know-how, czyli wiedza technologiczna.

Żeby nabyte prawa majątkowe zaliczyć do wartości niematerialnych i prawnych, przewidywany okres użytkowania w danej firmie powinien być dłuższy niż 12 miesięcy.